Ángel Rosen hil da, euskal mendizaletasunaren historiako ikur bat, haren bilakaeraren une garrantzitsuenetako batzuen lekuko eta protagonista izan dena, hiru hamarkada baino gehiagotan zehar.
Ángel A. Vallejo Luján (Rosen) Biarritzen jaio zen 1942an, eta oso gaztetatik hasi zen mendizaletasunean. Hogei urte bete gabe, Euskal Goi Mendiko lehen Taldearen kide fundatzaile gisa sartu zen, gure alpinismoa munduko gailur ospetsuenetara eramango zuen belaunaldi bateko kide izango zirenekin batera.
Esperientzia handia pilatu zuen zailtasun tekniko handiko eskaladetan Picos de Europan eta Pirinioetan, eta hirurogeiko hamarkadan Alpeetako bide mitikoei aurre egin zien, Julio Villar, José Mari Régil, Pedro Udaondo eta Ángel Landa, besteak beste, sokakide zituela. 1967an hautatu zuten Andeetara joan zen lehen euskal espediziorako, esperientzia aitzindaria izan zen, non espediziokideek ordura arte eskalatu gabeko hiru gailur lortu zituzten.
Andeetako txangoaren emaitza positiboak taldea animatu zuen euskaldunen esperientziarako itxuraz neurrigabea zen helburu bat planteatzera: Everest eskalatzea.
Tximist espedizioa bezala ezagutuko zena, Cegasa enpresak eskainitako babesagatik, Nepalgo gobernuaren igoera baimena jaso zuen 1974ko udaberrirako. Hamalau espediziokide hautatu zituzten, gehi filmaketa taldeko bi kide.
Tximisteko kideek 8500 metroko kota gainditu zuten, baina ezin izan zuten gailurrera iritsi. Punta-sokadan, Felipe Uriarterekin batera, Ángel Rosen zegoen.
Munduko teilatura iristeko proiektuak bigarren aukera bat izango zuen 1980an. Eta aukera horretan lortu zen helburua Martín Zabaleta gailurrera iritsi zenean. Baina aurreko saiakeran, berriro ere buruan, Ángel Rosen egon zen.
Frustrazio pertsonal bikoitz hori 2001ean konpentsatuko zen, bere seme Juan Vallejok munduko mendirik altuena gainditu zuenean Tibeteko isurialdetik eta oxigenorik erabili gabe.
